Nakakaiyos na ang algorithm ay nag-iisip ng mga kilay mo… Hindi yung selfie mo! 😅 Sa bawat pagkikita sa salamin, mayroon pang ‘nakalimutan’ na ritmo — parang ang tadhana’y nagsusulat ng sariling kanta habang naglalakad sa gabi. Walang prop! Walang filter! Ang mga pot na orange? Siya’y buhay… Hindi dekorasyon. Sino ba talaga ang nakikita dito? Ikaw… o ang iyong puso sa dilim? 🌅 Kumuha ka na rin ng isang frame… baka naman ay mag-iiwan ka lang.

Nakakatandaan ‘yung white t-shirt na ‘di naman nakikita? Hala! Sa halos lahat ng photos niya… wala naman akong camera pero may soul na nagmamalay sa dilim! 🌅 Ang body ko? Hindi ‘yung fashion — ‘yung breath ko na parang nag-iisa sa kusina habang nag-aalay sa araw. Sana may magsagot: Ano’ng ginawa mo kahapon? Kasi… ako lang pala ang nasa mirror.

Ang white dress niya? Hindi fashion… kundi silent na pagtatakas sa gabi! Walang camera ang nakakita sa kanya… pero naiisip ko pa rin siya habang umiihip ang hangin. Sa forest na walang shout… mayroon lang silencio at lakas ng mga paa niya sa lupa. Kaya nga ba tama? Kung wala kang likes… baka ikaw lang ang naghahanap ng sarili mo? Comment ka na—sino ang nagsusulat ng buhay mo?