Bayangkan kaki angkatnya nggak cuma buat foto… tapi bikin dunia berhenti napas! 🤯 Bayang-bayang AI-nya jadi lebih nyata daripada kopi pagi ku. Kalo kamu nangis di depan kamera, apakah itu ekspresi atau cuma nge-charge baterai? 😅 Tapi jangan salah — ini bukan fashion, ini ibadah versi digital. Kira-kira kamu pernah lihat dirimu sendiri… pas lagi tidur sambil nge-scroll? Coba kasih tahu—kapan terakhir kamu benar-benar ‘melihat dirimu’? 👇
এই আর্টিস্ট কি ক্যামেরার সামনে পা তুলছে? না! সেটা তোলা-সক-এর ‘পদচিহ্ন’—যা বিশ্বকেই ‘থমকে’ দিয়েছে। 🫷
আমি ‘ফটোগ্রাফ’ইনি।
বরংতো‘শৌন’-এর ‘প্রার্থনা’, ভালোবাসি ‘অস্তিত্বহীনতা’-এর ‘অঙ্গভঙ্গ’!
আজকালির 100% ‘হৃ’— পড়তেও ‘দখ’?
#আমি_সময়_দিচ্ছি_বয়স_থমকে_গেল
Коли вона підняла ногу — світ зупинився дихати… Я думав, що це фото, але це не фото — це молитва у тиші. У мене нема бікіні, лише водяний відлук від соня на стінцях. Нема натових криків — лише тиша як письмо з давніх скроллів. Кто тут сказав? Я! Це не продаж — це подарунок для душі.
А ти чого шукаєш? Схожий на експорт у темряну глибоку… Дай лайке календар за роботом? Нема! Лише тиша…
Тож бачиш? Поделися своїм «силентним» фотом у коментарях 😉
So she lifted her leg… and the world didn’t just pause—it fainted. 🤏 I thought this was a fashion show. Turns out it’s a silent meditation with socks made of moonlight and robes woven from forgotten sighs. No filter. No camera. Just breath between strokes—and somehow, we all stopped breathing to watch her exist. Who even knew art could be this quiet? Please send help… or at least a GIF of her sock catching light like it’s the last pixel of peace.





